Αλλά το ερώτημα που έρχεται στα χείλη μας είναι: με τι αισθήματα, με τι διαθέσεις, με ποια προετοιμασία θα υποδεχθούμε τον τεχθέντα Κύριο; Έχουμε τόπο να Του προσφέρουμε; Υπάρχει κατάλυμα στη φάτνη της ψυχής μας για το Θείο Βρέφος της Βηθλεέμ; Τι έγινε τότε, την άγια νύχτα της γεννήσεως του Σωτήρος Χριστού, και τι γίνεται σήμερα;
Ο ιερός ευαγγελιστής Λουκάς μάς γνωρίζει ότι ξεκίνησαν ο δίκαιος Ιωσήφ «σύν Μαριὰμ τῇ μεμνηστευμένη αὐτῷ γυναικί, οὔση ἐγκύῳ» (Λουκ.β', 5), από τη Ναζαρέτ, που ήταν ο τόπος της μόνιμης διαμονής τους, να πάνε στη Βηθλεέμ, που ήταν ο τόπος της καταγωγής τους, για να απογραφούν. Οι κάτοικοι της μικρής τότε σε πληθυσμό Βηθλεέμ ήταν λίγο πολύ γνωστοί μεταξύ τους, αλλά κανένα σπίτι δεν τους άνοιξε την πόρτα για φιλοξενία. Ούτε το πανδοχείο τής πόλης τους δέχθηκε, λόγω της συρροής πολλών ξένων για την απογραφή, οπότε αναγκάστηκαν να διανυκτερεύσουν στον στάβλο του πανδοχείου, συντροφιά με τα άλογα ζώα. Εκείνη ακριβώς τη νύχτα συνέβη να συμπληρωθούν οι ημέρες του τοκετού της Μαριάμ«καὶ ἔτεκε τὸν υἱὸν αὐτῆς τὸν πρωτότοκον, καὶ ἐσπαργάνωσεν αὐτὸν καὶ ἀνέκλινεν αὐτὸν ἐν τῇ φάτνῃ, διότι οὐκ ἦν αὐτοῖς τόπος ἐν τῷ καταλύματι» (Λουκ. Β', 7).
Η έλλειψη χώρου για τον νεογέννητο Χριστό έχει βαθύτερο και συμβολικό χαρακτήρα. Συμβολίζει την αποδοχή ή όχι που θα έβρισκε στις καρδιές των ανθρώπων ο Λυτρωτής του κόσμου. Ο άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος στο ιερό Ευαγγέλιο του εξηγεί ότι «ὁ κόσμος δι' αὐτοῦ ἐγένετο, καὶ ὁ κόσμος αὐτὸν οὐκ ἔγνω. Εἰς τὰ ἴδια ἦλθε, καὶ οἱ ἴδιοι αὐτὸν οὐ παρέλαβον» (Ιωάν. α', 10-11). ». Όλα δηλαδή τα ορατά και αόρατα κτίσματα, από τα οποία αποτελείται ο επίγειος και ο ουράνιος κόσμος, διά μέσου Αυτού έγιναν. Και όμως, όταν Αυτός σαρκώθηκε κι έγινε άνθρωπος, ο διεφθαρμένος κόσμος, προσκολλημένος στα γήινα, δεν Τον αναγνώρισε ως Δημιουργό του. Και όχι μόνο ο κόσμος, αλλά και οι δικοί Του, οι Ιουδαίοι, Τον απέρριψαν. Δεν Τον παραδέχθηκαν. Τον αρνήθηκαν σαν ξένο και εχθρό.
Αλλά και μετά τη θεία Γέννηση του Σωτήρος Χριστού το ίδιο αποκαρδιωτικό φαινόμενο συναντούμε. Ο Ηρώδης, οι αρχιερείς, οι γραμματείς και οι Φαρισαίοι, ο ευμετάβολος όχλος, φάνηκαν απέναντί Του πιο σκληροί και από τους εθνικούς. Οι συμπατριώτες Του οι Ναζαρηνοί Τον έφεραν «ἕως ὀφρύος τοῦ ὄρους», για να Τον γκρεμίσουν στον γκρεμό να σκοτωθεί (Λουκ. Δ', 29). Οι Γαδαρηνοί αντίστοιχα Τον παρακάλεσαν να φύγει από τον τόπο τους (Λουκ. η', 37). Όλοι δε μαζί ανέλαβαν την ευθύνη της θανατικής καταδίκης λέγοντας: «Τό αίμα αὐτοῦ ἐφ' ἡμᾶς καὶ ἐπὶ τὰ τέκνα ἡμῶν» (Ματθ. κζ', 25).
Έπειτα από 2025 χρόνια μήπως έχουνε καλυτερέψει τα πράγματα; Δυστυχώς και σήμερα το ίδιο αφιλόξενος παρουσιάζει ο κόσμος για τον Χριστό. Οι πολλοί δεν προθυμοποιούμαστε να προσφέρουμε «κατάλυμα» στον τεχθέντα Κύριο. Βρώμικος, σκοτεινός και παγερός παραμένει ο στάβλος της καρδιάς μας. Ανεπιθύμητος στα σχολεία ο Χριστός, στα διάφορα Κοινοβούλια, στους διεθνείς οργανισμούς σ' αυτούς τούς δίνουν την καρδιά τους στον χρυσό.Ανεπιθύμητος σ’ αυτούς οι οποίοι «τό θεῖον τῇ γαστρί θεραπεύουσιν», όπως λέει ο άγιος Γρηγόριος ο θεολόγος, περιορίζοντας τον εορτασμότων Χριστουγέννων στο γιορτινό τραπέζι τους.
Μήπως δεν μένει απρόσιτος και σ' αυτούς πού τυπικά εκκλησιάζονται και κοινωνούν, χωρίς τα Χριστούγεννα να αγγίζουν το βάθος της καρδιάς του;Μήπως όταν έρχονται τα Χριστούγεννα, κι εμάς, μάς πνίγουν οι φροντίδες και για δευτερότερα πράγματα παραμελούμε την ένωση μας με τον Κύριο; Μήπως κι εμείς λέμε στον Χριστό: «Έχω μία σπηλιά σε μια απόμερη γωνιά. Εκεί να πας να μείνεις»!
Αλλά δόξα τω Θεώ, στον κανόνα αυτό υπάρχει και η εξαίρεση. Και τότε και σήμερα υπάρχουν ταπεινές και καλοδιάθετες ψυχές που δέχονται, πιστεύουν, προσκυνούν, λατρεύουν τον τεχθέντα Κύριο, τηρούν το άγιο θέλημά Του και ετοιμάζονται να εορτάσουν πνευματικά Χριστούγεννα• Χριστούγεννα με τον Χριστό.
Σε κάθε εποχή, η ζωντανή Εκκλησία γιορτάζει αληθινά Χριστούγεννα. Άφοβα οι πιστοί, μπροστά στο εξαγριωμένο βλέμμα του κάθε Ηρώδη, που μάταια προσπαθεί να εμποδίσει τη Βασιλεία του Θεού, τρέχουν σαν άλλοι ποιμένες και μάγοι να προσκυνήσουν τον τεχθέντα Κύριο. Δέχονται να γίνει η καρδιά τους φάτνη για τον Χριστό. Δίπλα στο παγερό βλέμμα του αδιάφορου ανθίζει το χαμόγελο της ελπίδας και μαζί με τις άχρωμες ευχές, κινούνται ζεστά και ευγνώμονα τα χείλη που ψάλλουν με τους αγγέλους «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ...» και λένε στον τεχθέντα Κύριο: «Ἔλα πιὸ μέσα στὴν καρδιά, μὴ φεύγεις, μή... Μορφή γλυκειά, μείνε κοντά μου!»
📰 Ορθόδοξο Χριστιανικό Περιοδικό «Ο Σωτήρ»
Ετος 62ο - 15 Δεκεμβρίου 2021 - Τεύχος 2255
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου