Η ελληνική έκδοση της ρωσικής ταινίας κινουμένων σχεδίων "Τα Χριστούγεννα", από τον Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου 40 Εκκλησιών, της Ιεράς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης.
Σάββατο 24 Δεκεμβρίου 2011
Τετάρτη 21 Δεκεμβρίου 2011
Πέντε τρόποι μετανοίας
Γράφει ο μοναχός Μωυσής, Αγιορείτης
Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος πρακτικά μας δείχνει πέντε δρόμους της μετανοίας. Μας λέγει:
Πρώτος δρόμος μετανοίας είναι ν' αυτοκαταδικάζεσαι για τις αμαρτίες σου. Ο Κύριος εκτιμά ιδιαίτερα αυτή σου την πράξη. Αυτός που μόνος του καταδίκασε τ' αμαρτήματά του πολύ δύσκολα θα τα επαναλάβει.
Πέμπτη 15 Δεκεμβρίου 2011
Ο Άγιος του Ιπποκράτειου
Γέροντας Ευσέβιος Γιαννακάκης (1910 - 19.6.1995)
Ο π. Ευσέβιος, κατά κόσμον Αντώνιος Γιαννακάκης, γεννήθηκε το 1910 στο Γεωργίτσι της Σπάρτης και οι πολύτεκνοι ευλαβείς και ευσεβείς γονείς του τον ανέθρεψαν εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου.
Ο Αντώνης ήταν παιδί υπάκουο, «χαριτωμένο», με σπλαχνική καρδιά. Εγκρατής, ειλικρινής, καλοπροαίρετος, με θείο ζήλο, που τον έκανε όταν χρειαζόταν μαχητικό υπερασπιστή της πίστεως. Αγαπούσε πολύ την εκκλησία και τις ακολουθίες της. Μια Κυριακή που πήγαινε στην εκκλησία -θα ήταν τότε δέκα έως ένδεκα ετών- συνάντησε έναν άγνωστο νέο, επιβλητικό και ασκητικό, που με σοβαρότητα και αγάπη τον συμβούλεψε ερμηνεύοντας του τι σημαίνει κοσμική και τι ηθική ζωή. Ο Αντώνης όταν μπήκε στην εκκλησία βλέποντας την εικόνα του Τιμίου Προδρόμου έκπληκτος κατάλαβε ότι ο νέος που τον συνάντησε ήταν αυτός. Η αγαθή ψυχή του αλλοιώθηκε ακόμη περισσότερο από τη θεία Χάρη, που τον επεσκίαζε.
Θάνατος:η πύλη για την αιωνιότητα
Με την ανάσταση του Χριστού, με την κάθοδό Του στον Άδη, ο θάνατος έφθασε στο τέλος του.
Υπάρχει ο χωρισμός πάνω στη γη και ο πόνος του χωρισμού, αλλά με το θάνατο δεν υπάρχει χωρισμός από τον Θεό.
Αντίθετα, ο θάνατος είναι η στιγμή και ο τρόπος με τον οποίο, όσο κι αν ήμασταν χωρισμένοι από τον Θεό, όσο κι αν ήμασταν ατελώς ενωμένοι ή εναρμονισμένοι μαζί Του, παρουσιαζόμαστε μπροστά Του.
Ο Θεός είναι ο σωτήρας του κόσμου. Δεν μας λέει συνεχώς, «Ου γαρ ήλθον ίνα κρίνω τον κόσμο, αλλ' ίνα σώσω τον κόσμον»;
Ο Θεός είναι ο σωτήρας του κόσμου. Δεν μας λέει συνεχώς, «Ου γαρ ήλθον ίνα κρίνω τον κόσμο, αλλ' ίνα σώσω τον κόσμον»;
Στεκόμαστε λοιπόν μπροστά σ' Αυτόν, που είναι η σωτηρία.
Έτσι, ο θάνατος διαθέτει μια περιπλοκότητα -θα μπορούσαμε ίσως να πούμε έναν διφορούμενο χαρακτήρα-, αλλά δεν έχουμε το δικαίωμα, αν είμαστε λαός του Χριστού, να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να παραβλέψει τη γέννηση του κεκοιμημένου στην αιωνιότητα, επειδή είμαστε τόσο πληγωμένοι από την απώλεια και από τη γήινη μοναξιά μας.
Πέτρος ο απλός και απονήρευτος
Όταν ήδη συνάντησα τους δύο ανωτέρω αδελφούς μου διηγήθηκε ο Γέροντας το εξής:
«M’ επεσκέφθη πρόσφατα ο Πέτρος και ζήτησε να εξομολογηθή. Μα έκαμε τόσον καθαρή, τόσον ειλικρινή εξομολόγησιν, που δεν μου ξανάτυχε. Μεταξύ άλλων μου λέγει με όλην του την ειλικρίνειαν:
- Εγώ Γέροντα είμαι ο πιο αμαρτωλός, αλλά είμαι και γεμάτος αρρώστιες και τέλος πάντων είμαι ένας άχρηστος άνθρωπος. Θέλω να γίνω μοναχός, αλλά μ’ αυτά τα χάλια αισθάνομαι ανάξιος.
Ο δίκαιος έχει τον Θεό με το μέρος του (Γερ. Παϊσίου)
Όλοι οι άνθρωποι δεν χωράνε σ’ αυτόν τον κόσμο σήμερα. Αν κάποιος θέλει να ζήσει τίμια και πνευματικά, δεν χωράει μέσα στον κόσμο.
- Γέροντα, γιατί δεν χωράει;
- Όταν είναι κανείς ευαίσθητος και βρεθεί σε ένα σκληρό περιβάλλον και του κάνουν την ζωή μαύρη, πώς να αντέξει; Ή πρέπει να βρίζει κ.λπ. ή να φύγει. Αλλά και να φύγει δεν μπορεί, γιατί χρειάζεται να ζήσει. Του λέει το αφεντικό: «Σου έχω εμπιστοσύνη, γιατί δεν κλέβεις, πρέπει όμως να βάζεις και σάπια ανάμεσα στα καλά. Μέσα στις καλές μπάλες τριφύλλι πρέπει να βάλεις και λίγες χωνεμένες»! Τον βάζει και διευθυντή, για να τον κρατήσει· πρέπει όμως να κάνει και έτσι, γιατί αλλιώς θα τον πετάξει από την δουλειά. Μετά ο καημένος δεν κοιμάται, αρχίζει τα χάπια. Ξέρετε τί τραβάνε οι καημένοι άνθρωποι; Τί δυσκολίες, τί εκβιασμούς συναντούν πολλοί στις δουλειές τους από τούς προϊσταμένους; Τους κάνουν την ζωή μαύρη. Να παρατήσουν την δουλειά; Έχουν οικογένεια. Να καθίσουν; Βάσανα. Μπρος βαθύ και πίσω ρέμα· και τα δυό στενά. Πάει να σκάση κανείς. Κάνει υπομονή, παλεύει.
Τετάρτη 14 Δεκεμβρίου 2011
Αθως 1927, από τον Ρόμπερτ Μπάιρον
BAYRON ROBERT ( 1905-1941 )
Βρετανός ταξιδιωτικός συγγραφέας και ιστορικός τέχνης.
Γεννήθηκε το 1905 και σπούδασε στο Eton and Merton College, Oxford. Πέθανε το 1941, κατά τη διάρκεια του Β΄ παγκοσμίου πολέμου, όταν το πλοίο, με το οποίο μετέβαινε στην Αίγυπτο, τορπιλίστηκε από γερμανικό υποβρύχιο.
Σε ηλικία 22 ετών ταξίδεψε με τους φίλους του για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Με αφορμή την επίσκεψή του στο Αγιον Όρος, έγραψε το βιβλίο "The Station" το οποίο αναφέρεται στους θησαυρούς και τους μοναχούς του Αθω.
Τις φωτογραφίες, που ακολουθούν, τις έβγαλε ο ίδιος ο Μπάιρον το 1927.
Ο Άγιος Ελευθέριος και η μητέρα του Ανθία. (15 Δεκεμβρίου)
Ο Άγιος Ελευθέριος και η μητέρα του Ανθία έζησαν τον 2ο μ. Χ. αιώνα, στα χρόνια του Αδριανού, 118-139. Ήταν από τη Ρώμη, Έλληνας στην καταγωγή, καθώς κι η μητέρα του. Τότε οι Ρωμαίοι είχαν υποταχθεί στο πνεύμα των Ελλήνων. Στον πολιτισμό των Ελλήνων. Στη γλώσσα των Ελλήνων. Κι έχουμε πολλούς, πάρα πολλούς εκεί Ρωμαίους Έλληνες. Κι οι πάπες οι πρώτοι ήταν Έλληνες, Αθηναίοι. Και η μητέρα του ήταν χήρα, τον έφερε στην Εκκλησία, έγινε αναγνώστης, έγινε διάκονος, πρεσβύτερος και επίσκοπος. 
Βασίλι Γκρηγκόριεβιτς Μπάρσκι
Ερώτημα καίριο, πρωταρχικό.
Μπορεί ένας μη ειδικός, να ασχοληθεί, ερασιτεχνικά θα έλεγα, με θέματα ειδικών επιστημών και αντίστοιχων εμπειριών;
Επειδή λοιπόν σκοπεύω να το κάνω σπεύδω να δώσω κάποια εξήγηση. Όπως και από τον τίτλο του Σημειώματος αυτού προκύπτει σκοπεύω να μεταφέρω εδώ δυο εμπειρίες, που μου προκάλεσαν ενδιαφέρον, τόσο ώστε να τις μοιραστώ με τους επισκέπτες των Σημειωμάτων. Είναι αυτονόητο πως δεν διεκδικώ, πρωτοτυπία, επιστημονική προσέγγιση, ούτε καν ορθή ορολογία, στα όσα θα περιγράψω. Για όλα αυτά ζητώ κατανόηση.
Το πρώτο περιστατικό λοιπόν.
Ο Βασίλι Γκριγκόριεβιτς Μπάρσκι, ένας Ρώσος περιηγητής - προσκυνητής στην «χριστιανική Ανατολή» στις αρχές του 18ου αιώνα, άφησε πίσω του ένα πολύτιμο χειρόγραφο των περιηγητικών του εντυπώσεων, καθώς και μια σειρά σχεδίων και ζωγραφικών πινάκων, των τόπων που επισκέφτηκε.
Αναχώρησε από το Κίεβο το 1723, σε ηλικία 22 χρόνων και επέστρεψε πάλι στην πατρίδα του μετά από ένα ταξίδι κινδύνων, περιπετειών και αφάνταστων ταλαιπωριών, που κράτησε 24 ολόκληρα χρόνια,το 1747. Έζησε μόλις 35 ημέρες στο πατρικό του σπίτι για προφτάσει να ολοκληρώσει τις περιηγητικές του εντυπώσεις και πέθανε, χωρίς να ζήσει το παραμικρό από την αναγνώριση που του έγινε στην συνέχεια
Η περιήγησή του που άρχισε από την κεντρική Ευρώπη, την Βιέννη, συνεχίστηκε στην Βενετία, την Ρώμη, την Ελλάδα, τους Αγίους Τόπους, την Κωνσταντινούπολη και το Αγιον Όρος.
Τα όσα περιγράφει λοιπόν και τα όσα αποτύπωσε με τα ιδιόρρυθμα σχέδιά του, αποτελούν ιστορικά ντοκουμέντα τεράστιας αξίας, κυρίως γιατί υπήρξε σχολαστικός και λεπτομερής στις περιγραφές τόπων, πόλεων, κτιρίων, συνηθειών, προσωπικοτήτων της εποχής.
Καθώς υπήρξε και βαθύτατα θρησκευόμενος, -από ένα σημείο και μετά έγινε μοναχός-, το χειρόγραφό του «περιηγήσεις στους αγίους τόπους της ανατολής» και οι διηγήσεις του αντιμετωπίστηκαν στα πρώτα χρόνια μετά τον θάνατο του, ως θρησκευτικά «διαπαιδαγωγικά» κείμενα και έτσι οδήγησαν σε αναπαραγωγή τους και στην συνέχεια την έκδοσή τους με πρωτοβουλίες θρησκευτικών κυρίως αρχών, τοπικών ηγεμόνων και πριγκίπων.
Όπως γράφει ο πρώτος εκδότης των περιηγήσεων, ο Βασίλι Γκρηγκόριεβιτς Ρούμπαν, «τα ταξίδια του Μπάρσκι δεν θα ερχόταν στο φως, αν τυχαία δεν τα έβλεπε ο εκλαμπρότατος Πρίγκηψ της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας Κόμης Γκρηγκόρη Αλεξάνδροβιτς Πατιόμκιν, ο οποίος, βλέποντας την μεγάλη ωφέλεια και την χρησιμότητά του για την κοινωνία με ευλάβεια και πατριωτισμό θεώρησε το έργο άξιο εκδόσεως»
Την σκέψη αυτήν του Πατιόμκιν, «ενέκριναν και τα μέλη της Ιεράς διοικήσεως της συνόδου, οι Αγιότατοι Αρχιεπίσκοποι: Γαβριήλ του Νόβγκοροντ και Αγίας Πετρούπολης, Πλάτων Μόσχας και Καλούγκας, ο Ιννοκέντιος του Πσκωφ και Ρήγας».
Ήταν λοιπόν αναμενόμενο, αφού τέτοια διάσταση δόθηκε στα «απομνημονεύματα» και κατά την συνήθεια της εποχής, να επιχειρηθεί κατά την έκδοση ένας «εμπλουτισμός» καθώς συγκεντρώνοντας διάφορους χειρόγραφους κώδικες, που είχαν στο μεταξύ παραχθεί, συνάντησε προσθήκες και αφηγήσεις, που δεν υπήρξαν στο πρωτότυπο, αλλά και ο ίδιος ο Ρούμπαν φαίνεται πως επιχείρησε να «συγγράψει» κυριολεκτικά το κείμενο του Μπάρσκι, υπηρετώντας συχνά σκοπιμότητες και τάσεις της εποχής του.
Να πως δικαιολόγησε το έργο που τελικά προέκυψε από τις επεμβάσεις του:
«Δεν είναι άπρεπο, ν αναφέρουμε τις αλλαγές που έγιναν σε μερικά μέρη, όταν τυπώνονταν αυτό το βιβλίο, σε σύγκριση με το πρωτότυπο, όποιος έχει διαβάσει το πρωτότυπο αναμφίβολα θα το προσέξει. Οι αλλαγές αυτές έγιναν, κατά το πλείστον, σε αφηγήσεις που αναφέρονται ήδη σε άλλα εκκλησιαστικά, ή λαϊκά ρωσικά βιβλία, γι αυτό και αφαιρούνται, για να μην πλήττουν οι αναγνώστες, στους οποίους οι ιστορίες αυτές είναι ήδη γνωστές. Σε πολλά όμως μέρη έγιναν προσθήκες από διάφορα ιστορικά, γεωγραφικά και ταξιδιωτικά βιβλία» ...
Αργότερα και μετά την κυκλοφορία του βιβλίου κάποιος Μητροπολίτης έγραψε σχετικά:
«Οι αναγνώστες λυπούνται που ο Ρούμπαν αφαίρεσε από το πρωτότυπο πολλές αφηγήσεις και αντί να δίνει στους αναγνώστες αυτά που έγραψε ο Μπάρσκι, τους παραπέμπει, για παράδειγμα, στη γεωγραφία του Μπίνσεγκοφ, στα μεταφρασμένα από την εγκυκλοπαίδεια άρθρα, κ. ά.» ...
Μπορεί έτσι κάποιος να αντιληφθεί την έκταση των αλλοιώσεων που επήλθαν και φυσικά έκαναν «αγνώριστο» το περιεχόμενο του χειρογράφου του Μπάρσκι.
Ο βιογράφος του Μπάρσκι Νικολάϊ Μπαρζουκώφ, ο οποίος και εξέδωσε αργότερα το αυθεντικό κείμενο των «απομνημονευμάτων», παραθέτει κάποια σχετικά παραδείγματα των επεμβάσεων του Ρούμπαν
Γράφει λοιπόν ο Μπάρσκι: «Και μου έστειλε στο λιμάνι τούρκο γενίτσαρο, που τον υπηρετούσε»
Στο δικό του κείμενο ο Ρούμπαν έγραψε
«Και έστειλε (ο πρέσβης Βεσνιακώφ) σε μένα, στην παραλία, τον ρώσο φοιτητή Βασίλη Στεφάνωφ, γιο του Ρουμπάνωφ και μαζί του ένα γενίτσαρο»..
«Και έστειλε (ο πρέσβης Βεσνιακώφ) σε μένα, στην παραλία, τον ρώσο φοιτητή Βασίλη Στεφάνωφ, γιο του Ρουμπάνωφ και μαζί του ένα γενίτσαρο»..
Και παρακάτω ο Μπάρσκι:
« Αυτό δεν το βρίσκουμε και η ίδια περιγραφή είναι γραμμένη στα ελληνικά και ευρίσκεται όχι στο κείμενο, αλλά στο συμπλήρωμα».
ΟΙ ΚΑΡΠΟΙ ΤΗΣ ΕΥΧΗΣ
« Η ΕΥΧΗ» στην αρχή είναι άρτος που στηρίζει τον αθλητή, έπειτα γίνεται έλαιον που γλυκαίνει την καρδιά και τέλος γίνεται οίνος που τον «τρελαίνει» δηλ. που δημιουργεί την έκσταση και την ένωση με τον Θεό. Πιο συγκεκριμένα. Το πρώτο δώρο που δίνει στον προσευχόμενο άνθρωπο ο Χριστός, είναι η επίγνωση της αμαρτωλότητος. Παύει να πιστεύει ότι είναι «καλός» και θεωρεί τον εαυτό του « βδέλυγμα της ερημώσεως εστώτα εν τόπω αγίω». Το γεωτρύπανο της χάριτος κτυπά και διασχίζει το βάθος της ψυχής. Πόσες ακαθαρσίες δεν έχουμε μέσα μας! Βρωμάει η ψυχή μας. Τώρα από τα προηγουμένως άγνωστα με την ευχή ανακαλύπτονται και ως αποτέλεσμα είναι να θεωρεί τον εαυτό του κάτω απ’ όλους και ότι η κόλαση είναι η παντοτινή κατοικία του και αρχίζει να κλαίει. Κλαίει για το νεκρό εαυτό του. Είναι δυνατόν να κλαίει τον νεκρό που υπάρχει στο σπίτι του διπλανού του και να μην κλαίει το νεκρό που υπάρχει στο δικό του σπίτι;
Μη δέχεσθε τις επεμβάσεις στο γάμο σας (+ Γερ. Ιωσήφ Βατοπαιδινού)
Η πραγματική και αμετάβλητη αγάπη που εντέλλεται ο Θεός, μόνο στη νόμιμη συζυγία μπορεί να εφαρμοσθεί και να καρποφορήσει. Όλα γύρω μας είναι ρευστά, ασταθή και αλλάζουν συνεχώς. Τί παραμένει αμετάβλητο στην κοινωνία, στις συγγένειες και τις συνεργασίες μεταξύ των ανθρώπων; Μόνο στη νόμιμη συζυγία επικρατεί η ανιδιοτελής και γνήσια αγάπη επειδή κατά τη θεία εντολή «ους ο θεός συνέζευξε» κανείς δεν πρέπει να χωρίζει.
Ομιλία π. Χρ. Παπαθανασίου σε Ιερατική Σύναξη στο Βόλο
Ένας από τους πλέον διαπρεπείς κληρικούς της Εκκλησίας της Ελλάδος ομίλησε στην 3η κατά σειρά, Γενική Ιερατική Σύναξη Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος, που πραγματοποιήθηκε στο Συνεδριακό Κέντρο Θεσσαλίας την Τρίτη 13 Δεκεμβρίου.
Πρόκειται για τον Αρχιμ. Χρυσόστομο Παπαθανασίου Δρα Θεολογίας και Νομικής, Ιεροκήρυκα του Καθεδρικού Ναού των Αθηνών και Δ/ντή του Ιδιαιτέρου Γραφείου του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου κ. Ιερωνύμου του Β΄. Ο π. Χρυσόστομος μίλησε με θέμα «Η Ενανθρώπιση του Θεού και η αυτοθέωση του ανθρώπου:
Το κήρυγμα της Εκκλησίας περί της εν Χριστώ Σωτηρίας έναντι του κηρύγματος της πανθρησκείας για αυτοσωτηρία και αυτολύτρωση» Ο ομιλητής αναφέρθηκε στην προσπάθεια που καταβάλλεται στην εποχή μας, σε παγκόσμιο επίπεδο, για τη δημιουργία μιας Πανθρησκείας και την διαμόρφωση νόθας συνείδησης περί κάποιας θρησκευτικής ενότητας μεταξύ των ανθρώπων, η οποία συνοδεύεται από αγώνα για την εκμηδένιση της Χριστιανικής πίστης.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)