Τρίτη, 26 Απριλίου 2011

Ἡ εὐτυχία νὰ εἶσαι γονιὸς



Γανωτῆς Κωνσταντῖνος
Ὅταν εἶδε Θεός, τὸν κόσμο, ποὺεἶδε ὅτι εἶναι καλὸςκαὶ μάλιστα, ὅταν τὸν εἶδε μετὰ τὴδημουργία τοῦ ἄνθρωπου, ἦταν "καλὸς λίαν", πολὺὡραῖος. δημιούργησε, κόσμος
Μέσα στὰ "λίαν καλά" τῆςἀσφαλῶς καὶ γονικὴ λειτουργία τῶν ἀνθρώπων. Κι ἐπειδὴ θέα τοῦ καλοῦ κόσμου τοῦ Θεοῦ κινεῖ τὸν ἄνθρωπο στὴτοῦ Θεοῦ, δωρεὰαὐτὴ τοῦ Θεοῦ στὸν ἄνθρωπο νὰ γίνεται γονιὸς εἶναι αἰτία χαρᾶς, ἰσόβιας χαρᾶς, δηλαδὴεὐτυχίας. δημιουργίας, δοξολογία
Ὅπως ὅλες ὅμως οἱ δωρεὲς τοῦ Θεοῦ, κρατοῦν τὴν ἀλήθειά τους καὶ κάνουν τὴ ζωὴ μαςὡραία, ὅταν λειτουργοῦν μέσα στὰ πλαίσια τοῦ θείου νόμου, ἔτσι καὶ γενικὴ λειτουργίαμπορεῖ νὰ εἶναι ἀληθινὴ καὶ χαροποιός, μπορεῖ ὅμως καὶ νὰ διαστραφεῖ καὶ νὰ γίνειδαιμονική.
Ὅταν γονιὸς ζεῖ ἀληθινὴ χριστιανικὴ ζωή, αἰσθάνεται καὶ τὴ δική του εὐτυχία νὰ εἶναιμέσα στὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν εὐτυχία νὰ ἀνατρέφει τὰ τέκνα του μέσα στὴν χαρὰ καὶστὴν εὐλογία τοῦ Θεοῦ.

Ὅσοι νέοι ἀποφεύγουν τὸ γάμο προβάλλουν τὸ ἐπιχείρημα τῆς πεζότητας ποὺ ἔχουν οἱἀσχολίες τῶν ἐγγάμων καὶ ἰδιαίτερα τῶν γονέων. Βέβαια σχεδὸν κανεὶς ἀπαὐτοὺς δὲνθυσιάζει οὔτε ἀπαξιώνει τὴ σεξουαλικότητα.
Ἔτσι ἀπομονώνουν ἀπ' ὅλη τὴ λειτουργία τῆς συζυγίας τὴν ἐπιδερμικὴ ἡδονὴ καὶ παίρνουνμόνον αὐτή. Δὲν μποροῦν ὅμως νὰ ἐξηγήσουν γιατί σ’ αὐτὲς τὶς σχέσεις τῆς ἀποκλειστικῆςπαρατηροῦνται οἱ περισσότερες ἀποτυχίες, τὰ περισσότερα καὶ ἀγριότεραἘμεῖς ξέρομε ὅτι ὅλες αὐτὲς οἱ δραματικὲς ἀποτυχίες ὀφείλονται στὴν ἔξοδο ἀπὸτὴ δημιουργία τοῦ Θεοῦ, στὸ σπάσιμο τῆς φυσικότητας. σεξουαλικότητας δράματα.
οἰκογένεια μὲ τὸ συζυγικὸ καὶ γονικὸ λειτούργημα ὄχι μόνο ἔχει τὴν ἀξιοπρέπεια καὶ τὴχαρὰ τῆς αὐθεντικῆς ἀλήθειας, ἀλλὰ καὶ τὸν ἔρωτα τὸν καταξιώνει, τὸν ὡριμάζει καὶ τὸνσυντηρεῖ ὥς τὰ βαθιὰ γεράματα.
Βέβαια περιπέτεια, στὴν ὁποία πέφτει ἄνθρωπος μὲ τὸ νὰ γίνει γονιός, ἔχει τὸ χαρακτήρατοῦ μαρτυρίου· πονάει σωματικὰ καὶ ψυχικά, στερεῖται ὁρισμένες ἀπολαύσεις τῶνμοναχικῶν ἀνθρώπων, ἀγωνιᾶ, φοβᾶται, τελικὰ θυσιάζεται γιὰ τὴν εὐτυχία τῶν παιδιῶντου. γονικὴ ἰδιότητα ἔχει τὰ στοιχεῖα τοῦ μαρτυρίου. Ἐπειδὴ ὅμως Ἐκκλησία μας βάζει στὸ ψηλότερο βάθρο τοὺς μάρτυρες, οἱ γονεῖς ἔχουν καὶ τὴν ἀξία μαρτύρων ἀλλὰ καὶτὴ χαρὰ τῶν μαρτύρων, αὐτὴ τὴ χαρά, ποὺ εἶπε γι' αὐτὴν Χριστός μας: "καὶ τὴν χαρὰνὑμῶν, οὐδεὶς αἴρει ἀφ ὑμῶν".
Ἐκεῖνο ποὺ φέρνει περισσότερο πόνο ἀπὸ τὴ λειτουργία τοῦ γονιοῦ, εἶναι ἀποτυχία του νὰτὸ ρόλο του σωστά, διαπίστωση τῆς ἀνωριμότητάς του μπροστᾶ στὰ σύγχρονα προβλήματα. Ὅταν εἶναι ταπεινὸς ὅμως καὶ ὁμολογεῖ τὴν ἀνεπάρκειά του, αὐτὸ διασώζει τὴγλυκιὰ σχέση τοῦ γονιοῦ μὲ τὰ παιδιά του. Ἔτσι γονιὸς ἀφίνει χῶρο μέσα στὴν οἰκογένειάἀνάμεσα σ' αὐτὸν καὶ στὰ παιδιά του νὰ παρουσιαστεῖ μυστικὰ Χριστὸς καὶ νὰἀρωματίσει τὴν οἰκογενειακὴ ἀτμόσφαιρα. παίξει του,
Ὅταν γονιὸς μὲ τὴ συμπεριφορὰ του ἀφίνει νὰ φανεῖ στὰ παιδιὰ πὼς εἶναι Χριστὸς κι ὄχιπὼς εἶναι ἴδιος, ὅτι προβάλλει τὸ κῦρος τοῦ Χριστοῦ κι ὄχι τὸ δικό του, ὅταν κατανοηθεῖτελικὰ ὅτι ἐνδιαφέρεται γιὰ τὰ παιδιὰ κι ὄχι γιὰ τὴ δική του προβολή, τότε καὶ τὰ παιδιὰμερώνουν καὶ ὡριμάζουν καὶ γονιὸς ἄθελά του στολίζεται μὲ τὰ διάσημα τῆς ἁγιότητος.
Τὰ παιδιὰ ὅμως εἶναι ἐλεύθεροι ἄνθρωποι καὶ μποροῦν νὰ ἀθετήσουν καὶ τὴν καλύτερη ἀγωγή. Καὶ τότε γονιὸς θὰ ἀντλήσει ἀπ' αὐτὸ τὴ μεγαλύτερη δυστυχία. Ὅταν μοῦαὐτὴ τὴ δύσκολη ἀντίρρηση, ἀπαντῶ ὅτι σ' αὐτὴ τὴ θέση βρέθηκε καὶ Θεὸςμὲ τὴν ἀνταρσία τῶν ἀγγέλων καὶ τὴν παρακοὴ τῶν πρωτοπλάστων. ἀπάντηση τοῦ Θεοῦὅμως ἦταν Σταυρὸς τοῦ Υἱοῦ του καὶ Σταυρὸς εἶναι δόξα τοῦ Χριστοῦ, ὅσο κι ἂν στὰτοῦ κόσμου (τὰ κοσμικὰ) φαίνεται σὰν ὀνειδισμός. προβάλλουν μάτια
Δὲν ὑπάρχει μεγαλύτερη εὐτυχία στὸ κόσμο ἀπὸ τὴν εὐτυχία τοῦ γονιοῦ, ποὺ βλέπει τὰνὰ ἀντιγράφουν τὶς ἀρετές του. Ἔτσι αἰσθάνεται ὅτι παραδίδει μία κληρονομιὰὄχι μόνο στὰ παιδιὰ του ἀλλὰ καὶ σὲ ὅλη τὴν ἀνθρωπότητα καὶ γιὰ τώρα καὶ γιὰ τοὺςαἰῶνες, ποὺ ἔρχονται. παιδιά του
Πάντως δὲν μπορεῖ νὰ εὐτυχήσει οὔτε οἰκογένεια οὔτε γονιός, ἂν δὲν καλλιεργηθεῖ μέσαστὴν οἰκογένεια ἄσκηση τῆς ὀλιγάρκειας, τῆς φιλαλληλίας, τοῦ φιλότιμου. Αὐτὰ ὅλα εἶναισχετικὰ εὔκολα στὴν πολύτεκνη οἰκογένεια. Ἔτσι καὶ πολύτεκνος γονιὸς ἀντίθετα μὲ τὴνκοσμικὴ λογικὴ εἶναι εὐκολότερα εὐτυχισμένος γονιός. Γιατί ξέροντας ὅτι δὲν εἶναιἐπαρκεῖς οἱ δικές του δυνάμεις, καταφεύγει στὴν προσευχὴ καὶ τότε γίνεται δυνατός.
(φημερίδα «πάλξεις», τεῦχος 589)
www.alopsis.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου